تربیت کودک | چرا مادر خوب، مادر کافی است نه کامل؟

Post
تربیت کودک هزار راه دارد ولی آن هزار راه مربوط به دوران پس از ۵ سالگی است

 

تربیت کودک هزار راه دارد ولی آن هزار راه مربوط به دوران پس‌ از ۵

سالگی است که می‌توان بر اساس انتظارات والدین، نظام ارزشی، وضعیت اجتماعی فرهنگی و اقتصادی پیشنهادهایی را مطرح کرد.
کودک در ۵ سال نخست نیاز به آموزش‌های جدی و مستقیم ندارد زیرا به‌طور طبیعی تحولات و تغییرات را پست سر می‌گذارد.

نقش اصلی مادر در این دوران این است که این تحولات را شناخته و با آن‌ها بدون اضطراب مواجه شود. تاکید می‌کنم بدون اضطراب.

اضطراب مادر، بحرانی برای خانواده: 
اضطراب مادر می‌تواند هر یک از این مراحل رشد را به بحران تبدیل کند. اگر کودک متوجه شود با برآورده نکردن خواسته‌های پدر و‌مادر می‌تواند توجشهان را جلب کند، به شدت از انجام این امور خودداری کرده و‌اضطراب مادر افزایش می‌یابد و‌همین جاست که کنترل اوضاع به دست کودک می‌افتد. اگر کودک با رفتاری خاص چه منفی و‌چه مثبت موفق به جلب توجه والدین گردد، بی‌شک آن رفتار را ادامه خواهد داد. چون از نظر او این رفتار در جلب توجه والدین موثر واقع شده است.


چرا مادر خوب، مادر کافی است نه کامل؟ 

مادری که مدام با اضطراب و ‌وحشت از کودکش مراقبت می‌کند درواقع در عمل به او‌ می‌گوید دنیا محل بسیار خطرناکی است و ‌باید منتظر فاجعه بود. مادر مضطرب بدون حضور کودک احساس آرامش نمی‌کند حتی اگر مطمئن باشد هیچ خطری فرزندش را تهدید نمی‌کند. 


پیوند اولیه : 

پس از تولد مادر و‌نوزاد در ظاهر ازهم جدا هستند ولی درواقع توسط سیمی نامرئی به یکدیگر متصل هستند. در این دوران که مادر و ‌کودک از نظر عاطفی به یکدیگر وابسته هستند دوران طلایی برای رشد نوزاد مهیا می‌شود که به آن پیوند اولیه می‌گوییم. مادر و ‌نوزاد با هم یکی هستند درد یکی درد دیگری است. در این دوران طلایی به نفع فرزند شماست که مادر راحت و ‌خوشحال باشد. اگر مادر نگران و‌ مضطرب باشد همان احساس و علائم نگرانی و اضطراب در فرزندش نیز به وجود می‌آید. درواقع این قبیل احساسات مخرب به وسیله سیم نامرئی به کودک ‌منتقل شده و باعث بی‌تابی و گریه بیشتر او می‌شود.
اگر این دوران طلایی ( پیوند اولیه ) و رابطه تنگاتنگ پس از ۲ سالگی ادامه یابد البته در ایران به ۳،۴ سالگی هم میرسد، نه تنها مادر و کودک از نظر عاطفی به هم وابسته باقی می‌مانند بلکه بین پدر و مادر شکاف عاطفی ایجاد می‌شود.
توجه داشته باشید این رابطه تنگاتنگ به خصوص در سنین ۱۲-۱۸ ماهگی حیاتی است ولی پس از این مدت تبدیل به رابطه بیمارگونه می‌شود که آن را درآمیختگی عاطفی یا وابستگی بیمارگونه می‌نامیم.

بنابراین باید پس از ۱،۲ سالگی فاصله عاطفی بین مادر و‌ کودک بیشتر شود و‌ پدر به رابطه برگردد و ‌دوباره جایگاه خود را در خانواده مستحکم کند. 

اخرین نکته اینکه مادری که عشق بورزد، تشویق کند، به موقع بی‌اعتنایی کند (نه توهین)، به خودش احترام بگذارد و برای همسرش وقت بگذارد مادر کافی است. پس به خود اعتماد کنید و‌نگران این پدیده طبیعی نباشید. 

یاسمن رزمجو

1854

کارشناسی ارشد روان شناسی بالینی روان شناس کودک‌و‌نوجوان عضو سازمان روان شناسی به شماره ۲۱۵۷۲ فرزند پروری ، مادر و کودک